Categories
Mangesh Padgaonkar Uncategorized

Lunch with Mangesh Padgaonkar : Delicious moments of my life

2
With Mangesh Padgaonkar and Ravi Paranjape

 

Almost all of us believe that spices and cook come together to make your food delicious. Mangesh Padgaonkar made me think over this. Now I say, spices, cook and sprouting discussions make your food delicious. As always, I was once again fortunate enough to have lunch with two great personalities, Mangesh Padgaonkar, one of the greatest poets Marathi language ever produced and Ravi Paranjape, a great painter of today’s time. I was working with a student group in our college and under the same entity, we had organized a poem reading reading session by Mangesh Padgaonkar. Ravi Paranjape was the guest of honour.

As expected, the programme was really hit and  the entire audience was mesmerised. I was attending such a session for first time in my life. I was  completely satisfied with the session but god put something more in my plate. After the session, we took both of our guests out for lunch. As I had already spent some time with Mangesh Padgaonkar on the day before, I was very much keen to listen to his first hand comments on  life. I had heard an old record where he delivered a talk about Osho. Other speakers who spoke in the series were Prof. Shivajirao Bhosale and Va. Pu. Kale, both of them very successful writers. Listening to these lectures was my first interaction with all three of these personalities. Shivajirao Bhosale and Va. Pu. Kale spoke irrelevant. Thoughts of Mangesh Padgaonkar were authentic and penetrating. This had doubled the respect for him.

The lunch was full of discussions. Mangesh Padgaonkar and Ravi Paranjape are old friends and hence, started with their familiar topics. The topics shifted from poetry to Old Monk to the life of poets and hardships faced by them in old days. He was telling us about the great poets of their time- the tremendous passion and the burning desire which these people had in their hearts. Whatever he was speaking, was touching my heart. The reason was simple; he was talking from the bottom of his heart. His views were his own views and not the borrowed ones. His experiences and memories were still fragrant.

In course of discussion, he told me,

“When I was young, I used to read out poems for few rupees. I wanted to see the world and roam around, but had no money. Right now, I have lacs of rupees with me, but its all useless. I cant use it anywhere…..”

I could understand the feelings by observing his 84 years old utterly expressive eyes. I was touched by the authenticity and simplicity of his shaky voice. I gave him a typical smile- which we use as a shield to escape such moments. While I was dragged into a whirl of thoughts, Mangesh Padgaonkar was back to his piece of fish, enjoying it to the fullest.

Previous article in this series-

My moments with Mangesh Padgaonkar- part1

My moments with Mangesh Padgaonkar-part 2

Categories
मराठी कविता

मराठी कविता :मी तर ओढ्लाच गेलो…

मराठी कविता :मी तर ओढ्लाच गेलो…

मी तर ओढ्लाच गेलो….

प्रेमाच्या, जोमाच्या पाशात

अविरत वेढलाच गेलो…

मी तर ओढ्लाच गेलो….

 

कधी सुखाच्या झगमगीत दोऱ्यानी,

तर कधी अध:पतनाच्या जोरानी..

कधी लहान तर कधी थोरांनी

अविरत वेढलाच गेलो…..

मी तर ओढ्लाच गेलो….

 

कधी उंच त्या मंदिरांनी

तर कधी पैगंबर अन् पिरांनी

कधी राष्ट्र्विरांनी

अविरत वेढलाच गेलो

मी तर ओढ्लाच गेलो….

Categories
मराठी कविता

मराठी कविता: कमळाचे हे दव बिंदू असतीलही त्याचे अश्रू…..

एक अचानक सुचलेली मराठी कविता …..

 

कमळाचे हे दव बिंदू असतीलही त्याचे अश्रू…..

काटेरी दु:खाची रुपेरी किनार

लक्ष वेधते साऱ्यांचे.

फुलांना डोलाविण्याचे साऱ्यांना

कृत्य दिसते वाऱ्याचे

बाम्बुबनातील हुंकार

हेच वाऱ्याचे अश्रू

अन् कमळाचे हे दव बिंदू असतीलही त्याचे अश्रू….

झळाळणाऱ्या चंद्रालाही

असतात विवर काळे

अन् ती झळाळी

झाकते त्याचे उमाळे

क्षणोक्षणी तुटणारे तारे

हेच चंद्राचे अश्रू

अन् कमळाचे हे दव बिंदू असतीलही त्याचे अश्रू….

 

 

 

Categories
Mangesh Padgaonkar poems

My moments with Mangesh Padgaonkar 1

Some people are very special. We have great ideas about them in our mind. For us, to meet them is just a dream. We just carry some ideas about them which define them according to our information and image built up in our minds. And then, some day, suddenly you come to know that you are going to meet such a person. Then you very closely observe him, get absorbed in him. And then, you find how lame all your imaginations were, how poor all your conceptions were.

Mangesh Padgaonkar is one of the most legendary poets we ever had. I have loved his poems and his words very specially. Those words of Mangesh Padgaonkar created many minute impressions unknowingly on my psyche and have removed chips of my psyche to give me glimpse of my being. suddenly, god (In form of my friend Akshay) created an opportunity for me and I was in a position to spend one entire night and one complete day with this one of the most adorable persons.

Mandar Karanjkar with Mangesh Padgaonkar

The impressions of his presence are still tangible. I know, this is time to sip the aura of Mangesh Padgaonkar rather than writing a post about it. I know, right now I cannot write anything about these intimate moments. So, I am just starting it. I will be sharing all my close observations, many arising feelings in upcoming posts.

Categories
मराठी कविता

मराठी कविता – ही मंद धून कोणाची…

ही स्पंदने कोणाची? थोडी ओळखीची…

डूबलो हिच्या नादात, ही मंद धून  कोणाची?

शोध घेता घेता, तो लागताच हाती,

होते शांत जाणीव- ही तर सावलीच त्याची…

एका शांत तळ्यात होती त्याचीच मूर्ती….

एक तरंग अशांतीची, साऱ्या मुर्त्या विरती….

या इथे या क्षणी, जाणवतो श्वास त्याचा….

अन् क्षणी पुढच्या, वासना किरकिरती

या इथे, या क्षणी, तो दिसतो साऱ्या ब्रह्मांडी,

अन् क्षणी पुढच्या, सुनी सुनी ही धरती..

कुठे दूर प्रकाश दिसता मन घेते शोध तुझ्या उश्मेचा…

अन् क्षणात उघडती डोळे, हा तर खेळ काजव्यांचा…..

 

Categories
मराठी कविता

हाक अद्वैताची

प्रश्नातच दडले उत्तर आयुष्याचे तू काय पुसिशी ते ठरवि आयुष्य तयाचे

थांब जरा शांत अन् मग पहा,  तव चरणी दडले मर्म सकल विश्वाचे

 

सुदिन आज हा प्रश्न मजला पडला,  कोण मी, कुठून देह हा जडला

किटकाचे जीणे आता उरले नाही विश्व चैतन्याचा ध्यास मजला जडला

 

कित्येक येती अन् जाती जगती जीव कुणा कुणाची अन् का करावी कीव?

स्वार्थ बिंदू मागे जो तो धावी, आंधळेपणा हा प्रत्येकाचा अतीव.

 

ससा धावितो गजराच्या मागे जैसे पतंग ते दिव्याच्या मागे

सोड वासना थांब जरा  अन् हृदयी तव प्रेम निरंजन लागे

 

मानवाच्या गर्वाची काय सांगावी गाथा हृदयास सतत रोखून धरे माथा

गर्वाचे जीणे काय हो जिणे बघ जरा हृदयातील अपुल्या वाटा

 

प्रश्न पडता गहन आयुष्याचा उभा ठाकला पुढे व्याप विश्व्वाचा

मला न मी कधी जाणले केला नुसता दिखावा याचा त्याचा

 

खय्याम ची वारुणी  कोणी अल बिरूनी

यांच्या आयुष्याची,  ऐकून न ऐकली कहाणी

 

खय्याम ची वारुणी  पिलो ओशोंचा संभोग करुनी थकलो

वासना भरती पोट त्यांचे मी तर कोरडाच करपलो

 

कृष्णाची ठरवली व्यर्थ मी वाणी मीरेची घालवली वाया गाणी

एकेक महात्मा धुळीस मिळवला मी गातो गर्वाची गाणी

 

मज बुद्धाचे दिसते औदासिन्य  मी म्हणतो हा पळपुटा अनन्य

कुठे फेडावे हे पाप मी? बुद्धाच्या चरणीच होईन मी धन्य

 

आज पेटली ही आग अंतरी माझ्या  मनी फुलल्या प्रेम कालिका सुकुमार ताज्या

ओढ आज मज मम जीवाची लागे वाटे मनी जावे त्या त्याच्या राज्या

 

कुठवर जगावे मृताचे ते जिणे? असावे हो थोडे चैतन्याशी देणे घेणे

ही उर्मी स्वतःस शोधायची  बदलवणार दिसतेय माझे जिणे

 

आज बसतो मी शांत निश्चल ऐसा न दिसतसे मला घर दारा अन् पैसा

पाण्यात अडकता श्वास गुदमरतो जीव  थयथयाट माझा आज होतो तैसा

 

मी थांबलो अन् जग हे धावतची आहे  कुठे जायचे हे नं कोणास ठावे

मज अंतरीचा रस्ता कोणता हो? म्हंटले आज जरा स्वतःसच पुसावे.

 

अंतरीचा रस्ता दुर्लभ असे फार पाहून न बघण्याची सवयच झाली पार

आत एक ज्योत प्रकाशाची अन् बाहेर…..अंधार अंधार

 

ओली काटकी पेटत असता  धुर सर्वत्र होतो पसरता

तैसे आज दोष माझे व्यापुनी टाकती असमंता

 

अंतरीची धुनी पेटता मायेस माझ्या होती वेदना

धुराच्या अन् पैलतीरी शांत शांत ती चेतना

 

अंतरीचा हा धरता रस्ता  मज संवेदनेस बसती खस्ता

आज अन् मग मला उमगे.. हा सौदा नसे सस्ता

 

पण आज अनामिक ओढ उरी… भरण्यास मी तयार किंमत पुरी

फरक नं पडे या देहास.. भूवरी मी उरी वा न उरी.

 

एकेक वासना ओरडते कानी अरे गाढवा काय हे करिसी मनानी?

चल तुजला जिंकून जग मी देते.. मिटव ही अंतरीची धुनी

 

हा अंतरीचा शोध कसला ? ह्या वाटेवरचा हरेक यात्री फसला

काढ हे खूळ तू मूर्खा मनातुनी तव चरणी बघ हा सागर सुखाचा वसला

 

अरे उच्च शिक्शिताच्या पोरा बघ ही तुझ्या घरची परंपरा

तूच एक मुर्ख यातला.. कान न देखील तव खाती वारा

 

बघ ते नेत्र तव पित्याचे… शोकाळलेले हृदय मातेचे..

किती दुक्ख होणार त्यांना पाहुनी भ्रष्ट पोर तयांचे

 

तुज कवटाळून छातीशी  बापाने गाठली चाळीशी

अन् या खुळा पायी तू  मिळवशी स्वप्न त्याचे धुळीशी

 

थांबलो मी क्षणभर जरासा सोडूनी मी दीर्घ उसासा

कधी घ्यावा मग मी हा शोध अंतरीचा?

 

थोर असो ती परंपरा  नं रुचे माझ्या अंतरा

मी केवळ एक विद्रोही  अन् हो, वेडा थोडा जरा

 

हा रस्ता नव्हे शहाण्यांचा हा मक्ता वेड्या विक्शिप्तांचा

हिशोबाची आवड असणार्यांनो, हा नव्हेच प्रांत तुमचा..

 

केवळ घेण्यासाठी देणे तुमचे परोप्कारातही स्वार्थच उमगे

निष्काम देण्याची मजा, आज मम अंतरात तुम्बे

 

कोण देतो या जगी कुणाला हा तर भावनिक खेळ सगळा

इथला हरेक हरेक भिकारी कारभार ‘त्याच्या’ हाती सगळा

 

बाप अमुचा देता झाला प्रेमे सर्व करता झाला

पण उरी हा ओढा विलक्षण न उमगे त्या बापुडयाला

 

आज दिसे मज बुद्ध निराळा मायेचे पाश कापुनी पळाला

दु:ख हो ते एका बापाचे अन् लाखोंना प्रकाश मिळाला

 

किंवा आठवा ते रजनीश चिंतनात मग्न अहर्निश

जर केली असती परिवाराची चिंता कैसा प्रकटला असता ईश?

 

आता थांबणे नाही शक्य ही हाक निनादते तीव्र अतर्क्य

माफ करा मज जर मी चुकलो पण मला पुकारीते अद्वैत ते ऐक्य